شاعر شدن، بدون داشتن یک جهان شخصی بی فایده است. فقط پر کردن تاریخ ادبیاته. من دوست ندارم  تاریخ ادبیات پر کنم به قول یک دوست، میرم که نگاه کردنو یاد بگیرم .

این وبلاگ تا اطلاع ثانوی بروز نخواهد شد. یک ماه یک سال یا...  تو این مدت حتما سعی میکنم به کامنتهای دوستان جواب بدم البته اگه شمارتو برام کامنت خصوصی نذاری!!!

این رفتن ، مواظب باشین ،‌اونی که شماها فکر می کنین نیست من رفتنم دست خودمه قبل از اینکه خدا بخواد خودم میخوام خودش این بزرگیو بهم داده (رییس- مسعود کیمیایی)

به زندگی باج نده یه کم دیگه طاقت بیار

لگدبه بخت من نزن قرار آخرو بذار

سکوت تو با بغض من دارن عروسی میگیرن

تموم خاطرات ما دارن می میرن می میرن

یه کافه ی تلخ و سیاه یه نیمکت سرد و کسل

یه بستنی که آب نشد یه حرف که جامونده تو دل

در بند آن نیم که به دشنام یا دعا

یادش بخیر هر که مرا یاد می کند

 حوصله ی هیچ کس و هیچ چیو ندارم به خدا اگه میتونستم یه لحظه اینجا نمی موندم  مشکل فقط این شهر و آدماش  نیستن من هرجا برم  همینه که هست ای  کاش میتونستم یه آدم ...خول بشم   یا  کاش جرات خودکشی داشتم من لعنتی ... ! 

بخشی از ترانه ی عقربه

با عکسای پاره اش کنار اومده از امشب دیگه گیج و بی تاب نیست

نشسته تو ایوون با یک بسته قرص نمی دونه این خودکشی خواب نیست

واسش دیگه اصلا مهم نیست که صدای کی از اونور خط بیاد

واسش خیلی عادی شده خودکشی اگه امشبم از پسش برنیاد