بعزت  عظیم و صحبت قدیم که دم برنیاورم و قدم برندارم مگر آنگه که سخن گفته شود بعادت مالوف و طریق معروف که آزردن دوستان جهلست و کفارت یمین سهل و خلاف راه صوابست و نقض رای اولوالالباب ذوالفقار علی در نیام و زبان سعدی در کام

بعد از سه ماه به اینجا برگشته ام و باز هم خواهم ماند.

بخوانید شعری قدیمی از من را در سایت طربخانه

اسیدپاشی

از ریخت این دنیایی که شماها توش زندگی می‌کنید بدم میاد. اهل درگیری نیستم اما با تو هستم. منم مثل تو گناهایی کردم. بهتره تو منو بکشی که پاک شم. از کثافتی مث تو رد شم. تو گرگ تو خونه و رفاقتی.( محاکمه در خیابان - مسعود کیمیایی)

از این به بعد در فیس بوک هم گاهی خواهم بود

آدرس پروفایل من در فیس بوک

 ضمنا از این به بعد هیچ کامنتی در این وبلاگ تایید نشده نخواهد ماند.

سس سیاه، لب ایستگاه می رقصد

دو لقمه بندری و یک نگاه، می رقصد

کبوتری که از این قلعه قصدهجرت داشت

دپورت می شود از پرتگاه، می رقصد

ترانه ای که پر از ریتم غیرقانونی است

دو  ر  می   فی

دو  ر  می 

دور چاه می رقصد

«عروس بخت در آن حجله با هزاران ناز»

شبیه یک زن بی سرپناه می رقصد

خلیج دلهره های همیشه ی تقویم

که سال هجری از این خاستگاه می رقصد

سفیدبختی ات امشب اسیر قافیه هاست

نباز قافیه را تا "سیاه" می رقصد

نمای داخلی از یک ترانه – شب – بندر

به گِل نشستن دریا، کبوتری پرپر

دولقمه بندریُ  یک ترانه ی شش و هشت

و پرتگاه همین قلعه شد

 ورق برگشت

هنوز کشتی غربت نشین شب تنهاست

هنوز خانه به دوشیم هنوز هم چپ و راست

شیاف می شود عشق وطن به ذهنت و باز

بجنگ و قافیه را پای این دو لقمه نباز

... و بشکه بشکه پرنده از این ترانه پرید

پرنده ای که وطن را در این ترانه ندید

برای ما  وطن این سرزمین یک متری ست