رامین محرم نیا

Life is fucking art

رامین محرم نیا — Thu, 03 May 2012 10:55:13 GMT

بعزت عظیم و صحبت قدیم که دم برنیاورم و قدم برندارم مگر آنگه که سخن گفته شود بعادت مالوف و طریق معروف که آزردن دوستان جهلست و کفارت یمین سهل و خلاف راه صوابست و نقض رای اولوالالباب ذوالفقار علی در نیام و زبان سعدی در کام

بعد از سه ماه به اینجا برگشته ام و باز هم خواهم ماند.

بخوانید شعری قدیمی از من را در سایت طربخانه

اسیدپاشی

از ریخت این دنیایی که شماها توش زندگی می‌کنید بدم میاد. اهل درگیری نیستم اما با تو هستم. منم مثل تو گناهایی کردم. بهتره تو منو بکشی که پاک شم. از کثافتی مث تو رد شم. تو گرگ تو خونه و رفاقتی.( محاکمه در خیابان - مسعود کیمیایی)

از این به بعد در فیس بوک هم گاهی خواهم بود

آدرس پروفایل من در فیس بوک

ضمنا از این به بعد هیچ کامنتی در این وبلاگ تایید نشده نخواهد ماند.

سس سیاه، لب ایستگاه می رقصد

دو لقمه بندری و یک نگاه، می رقصد

کبوتری که از این قلعه قصدهجرت داشت

دپورت می شود از پرتگاه، می رقصد

ترانه ای که پر از ریتم غیرقانونی است

دو ر می فی

دو ر می

دور چاه می رقصد

«عروس بخت در آن حجله با هزاران ناز»

شبیه یک زن بی سرپناه می رقصد

خلیج دلهره های همیشه ی تقویم

که سال هجری از این خاستگاه می رقصد

سفیدبختی ات امشب اسیر قافیه هاست

نباز قافیه را تا "سیاه" می رقصد

نمای داخلی از یک ترانه – شب – بندر

به گِل نشستن دریا، کبوتری پرپر

دولقمه بندریُ یک ترانه ی شش و هشت

و پرتگاه همین قلعه شد

ورق برگشت

هنوز کشتی غربت نشین شب تنهاست

هنوز خانه به دوشیم هنوز هم چپ و راست

شیاف می شود عشق وطن به ذهنت و باز

بجنگ و قافیه را پای این دو لقمه نباز

... و بشکه بشکه پرنده از این ترانه پرید

پرنده ای که وطن را در این ترانه ندید

برای ما وطن این سرزمین یک متری ست

بی مقدمه

رامین محرم نیا — Sun, 08 Jan 2012 18:27:33 GMT

شاعر شدن، بدون داشتن یک جهان شخصی بی فایده است. فقط پر کردن تاریخ ادبیاته. من دوست ندارم تاریخ ادبیات پر کنم به قول یک دوست، میرم که نگاه کردنو یاد بگیرم .

این وبلاگ تا اطلاع ثانوی بروز نخواهد شد. یک ماه یک سال یا... تو این مدت حتما سعی میکنم به کامنتهای دوستان جواب بدم البته اگه شمارتو برام کامنت خصوصی نذاری!!!

این رفتن ، مواظب باشین ،‌اونی که شماها فکر می کنین نیست من رفتنم دست خودمه قبل از اینکه خدا بخواد خودم میخوام خودش این بزرگیو بهم داده (رییس- مسعود کیمیایی)

به زندگی باج نده یه کم دیگه طاقت بیار

لگدبه بخت من نزن قرار آخرو بذار

سکوت تو با بغض من دارن عروسی میگیرن

تموم خاطرات ما دارن می میرن می میرن

یه کافه ی تلخ و سیاه یه نیمکت سرد و کسل

یه بستنی که آب نشد یه حرف که جامونده تو دل

ما درس سحر در ره میخانه نهادیم

رامین محرم نیا — Tue, 03 Jan 2012 16:28:13 GMT

در بند آن نیم که به دشنام یا دعا

یادش بخیر هر که مرا یاد می کند

حوصله ی هیچ کس و هیچ چیو ندارم به خدا اگه میتونستم یه لحظه اینجا نمی موندم مشکل فقط این شهر و آدماش نیستن من هرجا برم همینه که هست ای کاش میتونستم یه آدم ...خول بشم یا کاش جرات خودکشی داشتم من لعنتی ... !

بخشی از ترانه ی عقربه

با عکسای پاره اش کنار اومده از امشب دیگه گیج و بی تاب نیست

نشسته تو ایوون با یک بسته قرص نمی دونه این خودکشی خواب نیست

واسش دیگه اصلا مهم نیست که صدای کی از اونور خط بیاد

واسش خیلی عادی شده خودکشی اگه امشبم از پسش برنیاد

حالم بد است مثل حال زنی که...

رامین محرم نیا — Sun, 04 Dec 2011 17:42:52 GMT

1.سلام حال همه ی ما بد است حرفی برای گفتن نیست یا گوشی برای شنیدن.

2. بعضی چیزا اینقدر بزرگن که برای دیدنشون باید ازشون فاصله بگیری. وحیدخان ضیایی جز اون دسته آدم هاست که وقتی کنارشی احساس می کنی یه آدم معمولیه مثل خیلی از ماها، اما بعدها می فهمیم که آدم ها چقدر با هم فرق دارن. افتتاح سایت جدیدش رو به وحید خان تبریک میگم

سایت شعرآستان

3. این شعر لزوما نظر و زاویه ی دید بنده نسبت به سوژه اش نیست حتی فضای حاکم بر شعر

اسم رمز جزیره ها خون شد

باز باید به عشق مظنون شد

پدرم در لباس لیلا بود

لحظه ای که جزیره مجنون شد

ساحل زخم خورده ی اروند

به سکوت تفنگ مدیون شد

گوشه ی چشم مادرم دیشب

مثل شبهای سرد کارون شد

سربه داری نسل سرداران

از همان روزگار قانون شد

سطری از مشق های عاشورا

باز هم زیر خاک مدفون شد

قصه ی نفت و نخل و مین با ماست

جای اسم تو نقطه چین با ماست

کربلا یا جزیره ی مجنون

زیر لب ذکر تین و الزیتون

مثنوی ها دروغگو شده اند

مشتهای همیشه رو شده اند

رو ندارد خجالتی باشد

شاید این سطر فرصتی باشد

تا مرا دست آسمان بدهی

با صدای خدا اذان بدهی

من همان سیزدهم

رامین محرم نیا — Fri, 04 Nov 2011 19:06:58 GMT

از این به بعد این وبلاگ را سیزدهم هر ماه به روز خواهم کرد.

از گرگ های پشت تریبون منقلی

تاببر زخم خورده ی ولگرد کوچه خواب

از روضه خوان حضرت آقا که مست کرد

تا بوی اسکناس پدر لای یک کتاب

از مرگ دسته جمعی بچه نهنگها

تا پرده های پاره شده دست روشده

از روز بچه بازی ذریای پیر شهر

تا قصه های بچگی ام که مگو شده

از اتهام هرزگی من و آینه

تادست پشت پرده ی خفاش قصه گو

از روز بیست وهفتم آبان 69

این داستان ادامه دارد... ولی نگو

این ببر زخم خورده به آخر رسیده است

از ماجرای کوچه ی هفتم پلاک صد

"بر برگ گل به خون شقایق نوشته اند"¹

این چشمه دلبخواه به دریا نمی رسد

دلشوره ای شبیه شب نوعروس ها

ازبچگیم توی نگاهم دمیده است

این داستان ادامه...اما نگو نگو

این بار حرف بید به طوفان رسیده است

خورشید توی بستر یلدا به گل نشست

این بار ببر قصه ی مارا نمانده جان

حال که اسم آینه کابوستان شده

این قصه را دوباره از اول بشین بخوان

1.حافظ

آرزو بر جوانان عیب نیست، حتی شما دوست عزیز

رامین محرم نیا — Thu, 27 Oct 2011 20:39:14 GMT

خدایا! تورو به جان فاطمه کمکم کن

کمکم کن زبونم گره نخوره تا بتونم دلایلمو بگم

تفسیرش باشه با اهلش (آژانس شیشه ای –ابراهیم حاتمی کیا)

خیلی حرفا داشتم بگم اما...

جهان مارو واسه جنگ با کوچیکا نساخته .

هیچ شکی نیست که در بین سبک های شعری دهه 70 و 80 امروزه شناخته شده ترین و پر طرفدارترین سبک غزل پست مدرن است اما بسیاری این اعتقاد را دارند که غزل پست مدرن زبان و سبک شعری یک نفر خاص است و دیگران از روی دست او کپی می کنند و آثار او را تکثیر می کنند.حالامن از خوانندگان این وبلاگ یک سوال دارم و دوست دارم که جوابتون رو حتما بدونم . البته هدف از طرح این سوال رد یا تایید شخص یا گروهی خاص نیست بلکه فقط یافتن پاسخ به این سواله که در بسیاری از محافل ادبی مطرح میشه و نیز لزوما نظر شخصی بنده نیست.

آیا غزل پست مدرن می تواند سبک شعری افرادی غیر از پیشتازان این عرصه باشد بدون اینکه ردپای بزرگان این عرصه در آثار آنها دیده شود؟ آیا این سبک تکثیر شعرهای بزرگان این عرصه است که در همه جای ایران نوشته می شود یا هر کسی می تواند غزل پست مدرن مختص خودش را بنویسد؟

ویک شعر جدیدبا حال و هوایی قدیمی

هرچند که از زخم زبان بیزاریم

کوهیم، به طعنه هات عادت داریم

گل های کبود فرش تبریزیم و

محکوم به سرسبزی پای داریم

ما فالش ترین ترانه ی قرن اخیر

سانسور شده ی همیشه از اخباریم

محکوم به سنگسار، محکوم به مرگ

این بار به جرم اینکه "ما بیداریم"

بیچاره دکارت بود تا فکر کند

اما من وتو به "هست" ها ناچاریم

امسال اگر کمی کنارم بودی

تا دست از این گلایه ها برداریم

هی دود نمی شدیم لب بر لب تو

ما پست تر از همین دو نخ سیگاریم!

مدیون به طعنه های شهریم هنوز

ما، که همه را به کیش خود پنداریم

هنوز هستم و هستم ، واین گناه من است

رامین محرم نیا — Fri, 19 Aug 2011 09:59:10 GMT

حرفهایی هست برای نگفتن و ارزش عمیق هر کس به اندازه حرف هایی است که برای نگفتن دارد. (علی شریعتی)

می خواهم از کسانی بگویم که شعر را جز در قهوه خانه ها و جز در جمع چهارتا دخترنمی یابند کسانی به چهار تا پیر مرد کم سواد تر از خودشان گفته اند استاد و آن فسیل ها هم به هم به انها گفته اند شاعر، پیر مرد هایی که تعریفشان از شعر فقط یعنی وزن و قافیه و خیلی به روز باشند شهریار را می شناسند و همچنان از زلف یارشان گله مندند. الهی بمیرم! و حال همان پیر مردها ونوچه هایشان خیال می کننند دنیا را فتح کرده اند اما نه عزیزم شما همان قهوه خانه را هم حتی فتح نکرده اید.هر کسی از مادرش قهر می کند می خواهد یک جریان ادبی راه بیندازد.شاعر شدن به ژست گرفتن نیست عزیزم به ارشد ادبیات داشتن هم نیست کسانی که جز برای خالی کردن عقده هایشان و جز برای زدن مخ فلانی شعر می گویند تکلیفشان از همان ابتدا مشخص است آن طرف فسیل ها درقهوه خانه ها نوچه جمع می کنند اینطرف هم عقده ای ها چهار تا دختر جمع می کنند دور خودشان و خیال می کنند استاد شده اند.

شرکت کردن در جشنواره ها،سیگار کشیدن ،باندبازی، کلاه کج گذاشتن و ...

شاعر شدن نیست.

گفتنی ها کم نیست من و تو کم بودیم

توی خال کوبی بازوت هنوزم بی کلک موندی

رفیق فابریک یک شهری ولی باز بی کمک موندی

یه حسی هی بهت میگه که انگار وقتشه امشب

تا کی زخم زبون تا کی بکش تیغو د لامصب

(بخش هایی از ترانه ی رفیق)

31 خرداد ماه جلسه ی نقدی برگزار شد برای شعرهای احسان محمدی، شعر های او و نقدهای من بر شعرها را می توانید از اینجا بخوانید

شعرهای احسان محمدی نقد من بر شعرها

و...

ایستاده -کنار خیابان- دختری پای قول و قرارت

منتظر/مانده تاساعت درد، مانده حتی خدا توی کارت

عینک دودی اش شرم کرد از زل زدن توی چشم سیاهش

توی یک عصر اردیبهشتی می کشد تیر/ ماه از نگاهش

آنطرف مرد سیگار بر لب زیرچشمی تورا می تراشد

اینطرف یک نفر سعی دارد آخرین زهر خود را بپاشد

خط کشیده تمام خیابان/ دور تو محشری برقرار است

توی روزنامه ها تیتر شد که: دستهای کسی توی کار است

صورت چندم از یک روایت صورتی که ندیدی ندیدی

ذوب شد توی شرم نگاهت خط کشی های شهر اسیدی

چهره ی داستان دیدنی نیست ناگهان از ابد اخم کرد و

حس سرگیجه ی صورتی را این خیابان پر از زخم کرد و

پخش شد درد تو روی آسفالت پخش شد عطر تو توی مغزم

یک نفر مثل تو ضجه / می زد دائما میخ آنسوی مغزم

یک سری خاطرات قدیمی چیزهایی که کلا به چیزم!

آخر قصه را حفظ کردم: no body kicks a dead dog عزیزم

بازهم یک نفر سعی دارد روی آسفالت ها غم بپاشد

آنطرف مرد سیگار بر لب زیر چشمی تورا می تراشد

از تماشای تو ساده دل کند، سخت شد/ داستان گفتنی نیست

بوی جیغ تو در ماه پیچید عکس تو بعد از این دیدنی نیست

باز جامانده یک گوشه ی شهر دختری پای قول و قرارت

چهره هایی که بوسیدنی بود توی سریال دنباله دارت